De woorden komen niet lichtvaardig uit de mond van Willem van Hanegem. Wanneer De Kromme, een van de grootste iconen die Feyenoord ooit heeft voortgebracht, zich zo uitgesproken en optimistisch uitlaat over een trainer, dan luistert Rotterdam. In een periode waarin Feyenoord balanceert tussen continuïteit en vernieuwing, tussen het bewaken van zijn identiteit en het aanpassen aan een steeds sneller veranderend voetbal, wijst Van Hanegem zonder aarzelen naar Robin van Persie als de man die de club niet alleen vooruit helpt — maar structureel beter zal achterlaten dan hij haar aantrof.
Het is een groot compliment. En tegelijk een zware verantwoordelijkheid. Maar volgens Van Hanegem is Van Persie precies het type trainer dat Feyenoord nodig heeft om een nieuw hoofdstuk te schrijven.
De stem van het geweten van Feyenoord
Willem van Hanegem is meer dan een clublegende. Hij geldt al decennialang als het morele en voetbalinhoudelijke kompas van Feyenoord. Zijn analyses zijn scherp, soms meedogenloos eerlijk, maar altijd ingegeven door liefde voor het spel en voor de club. Hij heeft generaties trainers zien komen en gaan. Grote namen, pragmatisten, idealisten, tussenpausen en hervormers.
Dat Van Hanegem zich nu publiekelijk achter Robin van Persie schaart, is daarom geen toeval en zeker geen modepraatje. Het is het resultaat van observatie, gesprekken, en vooral: herkenning.
“Robin begrijpt Feyenoord,” stelt Van Hanegem. “Niet alleen wat er op het veld moet gebeuren, maar ook wat deze club nodig heeft om gezond te blijven.”
Van speler tot leermeester: een natuurlijk proces
Robin van Persie keerde niet zomaar terug naar Feyenoord in een trainersrol. Zijn ontwikkeling na zijn spelerscarrière verliep bewust en stap voor stap. Hij dook niet meteen in het diepe van het hoofdtrainerschap, maar nam de tijd om te leren, te observeren en zichzelf te vormen.
Volgens Van Hanegem is juist die route cruciaal geweest.
“Hij heeft niet gedacht: ik ben Van Persie, dus ik kan alles. Hij heeft geluisterd. Naar trainers, naar spelers, naar de club.”
Van Persie’s jaren als wereldspits bij clubs als Arsenal en Manchester United hebben hem een internationaal perspectief gegeven, maar het is zijn terugkeer naar De Kuip die hem weer met beide benen op de grond heeft gezet. Daar, tussen de jeugdvelden en trainingscomplexen, herontdekte hij de kern van Feyenoord: opleiden, vechten, verbeteren.
De Feyenoord-identiteit opnieuw gedefinieerd
Waar eerdere trainers soms worstelden met de vraag hoe Feyenoord moet spelen — dominant of reactief, aanvallend of gecontroleerd — ziet Van Hanegem bij Van Persie een heldere visie ontstaan. Geen dogma’s, maar principes.
- Durf aan de bal
- Intensiteit zonder bal
- Verantwoordelijkheid bij jonge spelers
- Respect voor ervaring, maar geen privileges
Van Hanegem herkent daarin elementen uit zijn eigen voetbalopvatting.
“Feyenoord moet niet bang zijn,” zegt hij. “Robin wil spelers laten voetballen, maar ook laten denken. Dat is het verschil.”
Het is een stijl die niet altijd direct prijzen garandeert, maar wel zorgt voor ontwikkeling. En precies dat ziet Van Hanegem als de basis voor een blijvende erfenis.
Jong talent als hoeksteen, niet als noodoplossing
Een van de belangrijkste punten waarop Van Hanegem Van Persie roemt, is zijn omgang met jong talent. Waar jeugdspelers bij sommige trainers vooral worden gebruikt bij blessures of gebrek aan opties, ziet Van Persie hen als fundamenteel onderdeel van het elftal.
“Hij zet ze er niet in om ze een plezier te doen,” benadrukt Van Hanegem. “Hij zet ze erin omdat hij gelooft dat ze beter worden — en het team ook.”
Dat vertrouwen werkt door. Jonge spelers voelen zich gezien, serieus genomen en uitgedaagd. Het creëert een cultuur waarin ontwikkeling belangrijker is dan angst voor fouten.
Volgens Van Hanegem is dat precies wat Feyenoord nodig heeft om op lange termijn concurrerend te blijven, ook financieel.
Menselijk leiderschap in een harde voetbalwereld
Naast tactiek en talentontwikkeling wijst Van Hanegem op iets wat vaak onderbelicht blijft: menselijk leiderschap. Van Persie staat bekend als veeleisend, maar ook als benaderbaar. Hij communiceert duidelijk, maar vernedert nooit.
“Spelers voelen of een trainer echt om hen geeft,” zegt Van Hanegem. “Robin doet dat. Niet door aardig te doen, maar door eerlijk te zijn.”
In een tijd waarin trainers steeds sneller worden afgerekend op resultaten, ziet Van Hanegem juist in deze menselijke aanpak een reden waarom Van Persie langer zou kunnen blijven dan veel van zijn voorgangers.
Langer blijven dan verwacht?
De vraag of Robin van Persie lang bij Feyenoord zal blijven, hangt al vroeg boven zijn trainersperiode. Zijn naam, internationale reputatie en charisma maken hem aantrekkelijk voor grotere competities. Toch gelooft Van Hanegem dat Van Persie niet gehaast is.
“Hij hoeft niet morgen weg,” stelt hij. “Hij wil iets achterlaten. Dat voel je.”
Volgens Van Hanegem is Van Persie zich er terdege van bewust dat echte status als trainer niet wordt opgebouwd met snelle overstappen, maar met duurzame projecten.
Als Feyenoord hem die ruimte biedt — sportief én bestuurlijk — ziet Van Hanegem geen reden waarom Van Persie geen langdurige verbintenis zou kunnen aangaan met de club.
Bestuur en trainer: een noodzakelijke symbiose
Van Hanegem benadrukt wel dat succes niet alleen afhangt van de trainer. De clubleiding speelt een cruciale rol. Stabiliteit, duidelijke communicatie en realistische verwachtingen zijn noodzakelijk om Van Persie’s visie tot bloei te laten komen.
“Je kunt niet elk halfjaar van koers veranderen,” waarschuwt Van Hanegem. “Als je Robin laat bouwen, moet je hem ook beschermen.”
Die oproep is niet alleen gericht aan het bestuur, maar ook aan de achterban. Geduld is geen Feyenoord-deugd, maar volgens Van Hanegem wel een vereiste in deze fase.
De erfenis: meer dan prijzen
Wanneer Van Hanegem zegt dat Van Persie Feyenoord “beter zal achterlaten dan hij het aantrof”, bedoelt hij meer dan een prijzenkast.
Hij doelt op:
- Een sterkere jeugdstructuur
- Spelers die beter zijn geworden dan hun reputatie deed vermoeden
- Een herkenbare speelstijl
- Een cultuur van verantwoordelijkheid en lef
“Prijzen zijn mooi,” zegt Van Hanegem. “Maar een club wordt groot door wat er blijft als je weg bent.”
Een zeldzame eensgezindheid
In Rotterdam is eensgezindheid zeldzaam. Toch lijkt Van Persie iets los te maken wat verder gaat dan resultaten: vertrouwen. Bij supporters, oud-spelers en clubiconen.
Van Hanegem verwoordt het misschien wel het best:
“Je ziet dat hij Feyenoord niet gebruikt, maar dient. Dat maakt het verschil.”
Conclusie: een trainer die past bij het moment
Robin van Persie is geen wonderdokter en zal ongetwijfeld moeilijke fases kennen. Maar volgens Willem van Hanegem is hij wel de juiste man op het juiste moment.
Niet omdat hij een grote naam is.
Niet omdat hij populair is.
Maar omdat hij begrijpt wat Feyenoord nodig heeft om te groeien.
En als Van Hanegem gelijk krijgt, zal men over jaren niet alleen spreken over overwinningen en nederlagen — maar over een periode waarin Feyenoord sterker, slimmer en toekomstbestendiger werd.
Beter dan het was.
